Naheffing gebaseerd op extrapolatie

Na een controle van de administratie legde de Belastingdienst naheffingsaanslagen loonbelasting op aan een werkgever. De naheffingen hadden betrekking op het niet verlonen van de bijtelling voor privégebruik auto en op het uitbetalen van de te hoge vergoedingen voor reiskosten en waren door extrapolatie berekend.

De werkgever had zijn werknemers verboden om de auto’s privé te gebruiken. Volgens de werkgever was niet aannemelijk dat zijn werknemers dit verbod hadden overtreden. Ten aanzien van de correcties van de vergoedingen meende hij dat de Belastingdienst een onjuist uitgangspunt had gekozen. De correctie was gebaseerd op in een later jaar betaalde reiskostenvergoedingen. Dat bedrag zou wel correct zijn. D.m.v. extrapolatie van het percentage van de in dat jaar gerealiseerde omzet berekende de Belastingdienst de onbelast te vergoeden reiskosten in de eerdere jaren.

De rechtbank oordeelde als volgt. Wanneer een werkgever een auto aan een werknemer ter beschikking stelt, gaat de Wet ervan uit dat de auto ook privé wordt gebruikt. Deze fictie geldt niet wanneer blijkt dat de auto op jaarbasis voor niet meer dan 500 km privé wordt gebruikt. Dat komt erop neer dat de werkgever overtuigend moest aantonen dat het privégebruik niet meer bedroeg dan 500 km per jaar. Dat bewijs, bijvoorbeeld in de vorm van een sluitende kilometeradministratie, ontbrak. Een verbod om de auto privé te gebruiken volstaat niet. Dat kan wel werken voor een bestelauto, maar de werkgever moet er dan wel op toezien dat de werknemers zich houden aan dat verbod. Op overtreding van het verbod moet een passende sanctie staan.

Ten aanzien van de reiskostenvergoedingen oordeelde de rechtbank dat het op de weg van de werkgever ligt om het aantal zakelijke kilometers van zijn werknemers aannemelijk te maken. De werkgever kwam met onvoldoende bewijs om aannemelijk te maken dat de door hem betaalde vergoedingen voor een hoger bedrag dan de Belastingdienst had geaccepteerd betrekking hadden op onbelast te vergoeden reiskosten. De rechtbank vond de door de Belastingdienst gehanteerde extrapolatie van gegevens naar eerdere jaren toelaatbaar omdat de werkgever niet aannemelijk had weten te maken dat het reispatroon van de werknemers in de jaren wezenlijk was veranderd.

Deel deze pagina: